حکم بن عمرو غفاری
او از طایفه غفار و از یاران باوفای پیامبر اسلام
حکم بن عمرو و دارای عقیده ثابت و دینی محکم و استوار بود
که در مقام عمل بوظائف دینی از هیچ قوه ای نمی هراسید وی از طرف زیاد که استاندار کوفه بود بحکومت خراسان منصوب شد ، در خراسان با کفار جنگید و غنائمی بدست آورد ؛ زیاد باو نوشت که امیرالمؤمنین معاویه نوشته و دستور داده که از غنائم جنگی هر چه پول نقد طلا و نقره وصول شد بشام بفرست و آنها راميان لشکریان تقسیم نکن حکم در جواب زیاد نوشت: نامه ات را خواندم و مقصودت را فهمیدم و اینکه به نامه امیر المؤمنين معاويه و دستورات وی اشاره کرده بودی ؛ پس بدان که نامه خدا را مقدم برنامه امیرالمؤمنين يافتم، و در کتاب خدا دستور میدهدغنائم ،مخصوص افرادی است که جنگ کرده اند و این راهم دانسته ام لو ان السماء والارض كانتا رتقا على عبدثم اتقى الله جعل له مخرجا هرگاه درهای آسمان و زمین بروی بنده ای بسته باشد و تقوا و پرهیز کاری را پیشه کند خدا برای او راه فراری قرار میدهد (یعنی در مقام انجام دستورات پروردگار از معاویه و امثال او نمی هراسم). حکم این ثبات و پایداری را از يك جمله از فرمایشات پیغمبر اسلام یافته است، هنگامیکه او بحکومت خراسان منصوب گردید ، عمران بن حصین که یکی از دوستان قدیمی او بود در دار الحکومه بصره برای تودیع پیش حکم آمد و چنین گفت : میدانی برای چه بملاقات تــو
ج ۲
حكم بن عمرو
-۲۷۷-
آمدم ؟ آمدم تا يك جمله از گفتار پیمبر را یاد آوری کنم ، و آن این است: یاد داری موقعی که به رسولخدا گفتند : یکی از سرداران بسر بازی گفت : برخیز و در میان آتش ،برو و آن سربازا بتداء خواست : اطاعت کند ولی نافرمانی کرد و نرفت پیامبر فرمود : اگر رفته بود جهنمی میشد لاطاعة لمخلوق في معصية الخالق در مقام نافرمانی خدا اطاعت هیچ بنده را نباید کرد (۱)
(۱) اسدالغا به ج ۲ ص ٣٦ .
۲۷۸
