این مطلب را بعضی از ترجمه نویسان مانندا بن اثیر و صاحب اصابه در بارة حارثة بن نعمان نوشته اند ولی با حساب اینکه او پس از پیغمبر (ص) زنده بوده است درست نیاید، بلکه صحیح همان است که ابن اثیر درج ۱ اسدالغا به ص۳۵۵ نوشته است که آن مطلب مربوط به حارثة بن سراقه است و در آنجا چنین می نویسد: روزی رسولخدا (ص) حادثة بن سراقه را ملاقات
حارثة بن سراقه
کرد ، فرمود: حارثه چطوری ؟ عرضه داشت :
يا رسول الله مؤمن حقیقی ! فرمود: هر چیزی را علامتی است ، علامت ایمانت چیست؟ گفت: جان و روانم از دنیا کراهت دارد لذا تمام شب بیدارم وروز را با تشنگی بسر می برم(یعنی روزه(ام گویا می بینم عرش پروردگارم برای حساب خلايق آماده است ، مثل آنکه اهل بهشت را مشاهده می کنم که بدیدن یکدیگر میروند ناله های اهل جهنم را بگوش میشنوم رسول اکرم (ص) فرمود : بنده ای است که خدا دلش را روشن ساخته ، سپس فرمود: اينك كه بینائی یافته ای ثابت قدم باش، حارثه عرضه داشت: یارسول الله از خدا بخواه که شهادت نصیبم کند، حضرت فرمود: «اللهم ارزق حارثة الشهادة، خدايا شهادت را نصیب حارثه فرما ، طولی نکشید که جنگ اُحد پیش آمد و حارثه آماده میدان جنگ شدو اول کسی بود که بمیدان رفت و کشته شد.
مادرش بیالین وی آمد عرضه داشت یا رسول الله از کثرت علاقه بفرزندم آگاهی اگر در بهشت باشد گریه نمیکنم و اگر جهنمی باشد تا آخر عمر بر او میگریم ، پیغمبر (ص) فرمود: ما در حارثه ! يك بهشت نیست بلکه بهشتهائی است و او در فردوس اعلی است، زن گفت صبر میکنم مادر از سر جنازه پسر برگشت در حالیکه خندان بود و می گفت به به خوشا بحال تواى حارثه.
در اینجا از ابو نعیم نقل میکند که رسولخدا فرمود : وارد بهشت شدم
حارثه را در بهشت دیدم و این نتیجه نیکی بمادر است (ابن ابي الحديد ج۳
ص ۵۰۷) .
